تبليغاتX
دل نوشتهای سحل و نینیش

دل نوشتهای سحل و نینیش

یک نفس تا خدا.... (به یاد کشته شدگان بم)

اونــقدر به زیــر آوار                   کـه دیـگه خــدا نگه دار

سنگینی سقف و دیوار            روی این چشمای بیدار

زیــر ایـن آوار سـنـگی             داری با خودت می جنگی

یک نفس مونده به پایان            بــاید چـشـمـات و بـبـنـدی

وقتی چشمات و میبندی             خاطـراتت زنـده می شه

پــرزدن تــــــا اوج ابــرا                واسه جسمت ساده میشه

                  اونــقدر به زیــر آوار کـه دیـگه خــدا نگه دار ..... ... .. . . . .

زیر این سقف شکسته               تن یک کودک معصوم

پرمی گیره روح پاکـش                 تـو سیـاهی شب شـوم

ای پرندۀ خوش آواز                    تويی هر پـایـان و آغـاز

کجاست آسـمون آبی                پـر بـزن بـرای پــــرواز

                   اونــقدر به زیــر آوار کـه دیـگه خــدا نگه دار ..... ... .. . . . .

 

دیـگه هـیـچ حـسی نداری             زیــر ســنگـیـنی دنیـــــا

با یک چشم زدن تموم شد             زندگیت مثـل یه رویــــا

زنـــدگــی پر ز درد و                     مـشـتی خاک از تو گرفت

واســه بی گـنـــاه نـمـردن             از کی باید فرصت گرفت .... . . ؟

                           اونــقدر به زیــر آوار کـه دیـگه خــدا نگه دار ..... ... .. . . . .

 

چـه بـاگـناه ، چـه بی گــناه               فرصت دیگه تموم شده

یه شب تو خواب ناز دیدم                  که دنـیـــا زیرو رو شده

حــالا اون خواب شـبـونـه                   شــده تــقـدیــر زمــونـه

هیچ کسی نیست که بتونه               دسـت تـقـدیــر وبخونـه

                      اونــقدر به زیــر آوار کـه دیـگه خــدا نگه دار ..... ... .. . . . .

 

این زمین واسه حسودی                  بــه کـسـی نـکــرده خـوبــی

دسـتـای سـردشــو آخــِـر                  تو هم یک روزی می بوسی . . . .... . ... . .. . .. . . ... . . .

 

اونــقدر به زیــر آوار کـه دیـگه خــدا نگه دار ..... ... .. . . . .

حامد..

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386ساعت 18:9  توسط حامد  

بد عهدی

خب ...................................

بلاخره پس از کیهات و اندی دوری و این حرفا ٬ تصمیم بر این شد که دو باره تو وبلاگ مطلب بذاریم ....  خب هرچی باشه این وبلاگ واسه خودش داستانهـــــــــــــا داره...

زیاد حرفیدم ...  فعلا واسه دست گرمی یه شعر میذارم تا بعدا .....

 

سلام ای مهـــربـونـم ، سلام آروم جــونــم

اومــدم بعد از یه عمری بـی کـسی ، تـا ابـد پـیـشـت بمـونم

سلامم بر تـو ای زیبــاتـرین گل توی دنیــا

تـموم خاطـراتم با تــو گم شد مثل رویـــا

آخه این بود رسـم دنیـــا ، بــری و تنــهام بذاری ..؟

من و با یـه دنیـــا غصه ، توی دنیـــا جا بـذاری..

من می خوام بیـام پیـشـت ، آخه تـو پـیـش خـدایي

خـسـته ام من ای خــدا ، خــســته از درد جــدایي

سـر من رو خـاک پاکـت ، اشکـامـم رو گـونه هامه

خواب میرم توخـواب می بینم که ســرت رو شـونه هامه

ای فرشــتـۀ قـشـنگـم ، حالا پـیـش تــو نـشـسـتم

دیـگـه فاصـلـه تـمـوم شــد ، بـده دسـتـات وبه دسـتـم

دیگه هیـچکـس نـمی تونه ، تـورو از چـشـام بـگیـره

اگه خواسـت تــورو بـگـیـره ، چـشـمای مـنـم بـگـیـره

مـمـنـونم خــدای خـوبـم ، بـاز مـارو بـه هــم رسـوندی

آخــه اون دنیـــا نـداشـتـم ، واســه مـونـدن آرزویـي

مـمـنــــونـــــــم خــــــــــــدای خــــــوبـــــــــم ....

 

البته نا گفته نمونه که تمام شعرایی که اینجا میذارم از شعرای خودمه... جز شعرایی که نام نویسندش ذکر میشه... 

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم فروردین 1386ساعت 18:27  توسط حامد   | 

خاطرات من و تو.....................................................

ازعذاب رفتن تو....

می سوزم تو اوج غربت

واسه ی بودن با تو

ندارم یه لحظه فرصت 

اینجااشک تو چشامو

به کسی نشون ندادم

اگه بشکنه غرورم

خم به ابروم نمیارم

 

***** 

وقتی نیستی هرچی غصست تو صدامه

وقتی نیستی هرچی اشکه تو چشامه

از وقتی رفتی ....

دارم هرثانیه ازغصه ی رفتـــــنت می ســوزم

کاشکی بودی و می دیدی که چی آوردی به روزم

 

***** 

حالا عکســـــــــــــت تنـــها یادگـــــــار از تـــــو

خاطــــــراتـت تــــــــنها باقــی مونــده از تـــــو

وقتی نیستی ...

یاد تو هر نفس آتیش میزنه به این وجودم

 

کاش ازاول نمی دونستی من عاشق تو بودم....

 

*****

 محسن یگانه

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم خرداد 1385ساعت 13:16  توسط حامد   | 

                بچـــــــــــــــه ها         بچـــــــــــــــه ها          

یه خبــــــــرِ دااااااااااااااااااغِ داغ       همین الان ازتوتنوردرومده

بـــــــابـــــــا تــــــولد نینیش جــــــونمــــــــــــــــــهِ

                                                           

              من که براش آرزوی سلامتی میکنم از ته دل                 

                     امید وارم همیشـــــه تو شادیا باشه                         

     الانم که بی مهرفت تهنا تهنا برفته مسافرت منم نبرده           

                          پس به سلامتیش                  

                       اما ایشـــــــالاکه بهش خوش بگذره                          

                          شمام تبریک بگین دیگه...                        

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1385ساعت 1:55  توسط حامد   | 

از تو ...

 

چقدر محرمانه تر می شوی گاهی ! .........

 

 از "من با تو بود" شروع می کنی

 از "تمام شده بود".........

چقدر تمام می کنی!

 

در خودت گاه به گاه

احساس عقل می کنی

 چقدر  پر وسوسه از عبور می شوی گاهی

 به مرور که مشکوک می شوی

 مرور می کنی

 

 ... هنوز تا زود ِ چشم های تو دیری نیست

 که  پاسی از شب می رود

از یک خیال بیرون می آیم ..................

 

جاده امتداد ِ همین کوچه بود

جاده انحنای امروز ماست که من می شود

شبیه ِ دیروز

که گفتم "خیابان" ......و در خیابانهای خودش به یاد ِمن بود

 

وقتی به یاد خیابان ِ تو از تو عبورمی کنم

به "تنها" که می رسم  صرف ِ وقت می کنم...

شروع نمی کنم

شبیه ِ تو می شوم

شبیه عکس هایی که بود و نبود

به تاخیرنمی رسم

محرمانه می شوم ...

 

شروع تر از گذشته ام

از همین حالا

گذشته از من نمی گذرد .... رد می شوم

 گاهی هنوزم تا هنوز نمی رسد ............

 

 ... محرمانه ام هنوز

تو از من شروع کردی و من از تو به پایان میرسم

اما که می داند

 که" من" های من

 و" من" های تو

 آخر دل رابه کجا بند خواهد کرد ..........

حامت

 

 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم اردیبهشت 1385ساعت 16:47  توسط حامد   | 

شبنم و نور

 

خب.دیدم بد نمیشه اگه یکی از شعرام رو که گمون نکنم ۱ساعت شده که از نبوغ سرشار خودم تراوش کردم بذارم اینجا ... پس لطفا نظر فراموش نشه ... 

 

 

تو نور مهتابی و من ، شبنم گلبرگ خزون

من محو رخسا‌‌ره تو ، تو لعل نور تو آسمون

تو غافل از یه شبنم ومن غرق با تو بودنم

...... تو دردل ستاره و  من از تو در سرودنم

  

چشام به سوی آسمون ،حسرت تو به دل کنُم

تا که نگاه من کنی .... صورت خود خجل  کنم

نشسته ام رو تن برگ...در انتظار صبح مرگ

باد خزون سیلی نزن! ... بر رخ پژمرده ئ برگ

مگرکه عمــــــــــرکوتهم بیشتر از همین شب است

..... که تا وصال روی تو دلم مدام در تب است

عمــــر من این یک شب و بس بتاب ماه مهربون

قلـــــبم چه آروم می تپه تو فصل بیداد خزون

در انتظاردیدنت ، ره به سپیده برده ام

نمی رود ز خاطرم شبی که دل سپرده ام ... 

 حامت

 

 

توضیح: تصویر این پست با الهام از یکی از تصاویر وبلاگ دوست خوب: "مجتبی.م" انتخاب و استفاده شده است ... با تشکر از این وبلاگ >>>   http://www.ccccc.blogfa.com/

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 2:50  توسط حامد   | 

مادر

 

...تو خیلی تند می رفتی

 و آن کودک

حرف هایش به پای تو 

 هرگز نمی رسید

...............

 

 

...آن روزها

 

 آن بالا یک زن

 به جای ماه

 چُمباتمه می نشست

 

  

...این روزها مادر!

پدر ِسیب را در آورده ام

 

 

...............

و هر روز از خانه می روم که عاشق بشوم

نمی شود!...

 

 

 

...کوچه در من تمام شد...

 

...و امشب از خانه ای که می خواستم برای او بخرم

تنها پنجره ای کوچک در خیالم باز مانده ست

 

ببین!

 بسته ام...

پنجره ها را از خانه بیرون کرده ام

و می روم برای زخمی که دارم کمی نمک بخرم

چند تکه از دریا هم جور کرده ام

که تو از دور برگردی...

 

 

مادر!

 این روزها ِآن سرِنخ که از چرخ خیاطی ِ تومی گذشت

از دست ما در رفته است

 

 ...ما هیچ راه نرفته ایم

 

... فقط راهها را لگد مال کرده ایم.................

حامت

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم فروردین 1385ساعت 5:56  توسط حامد   | 

حکایتهاي ملا نصرالدين...

 
 خب.بروبکس من ۱ تصمیم کبری جدید گرفتم      ۲۰۰۶ .آخه خدائیش من یکی خودم غمباد گرفتم     
که هربلاگی میری فقط شده شعرای عقشولانه یا قربون صدقه هم رفتن     اما به نظرم اومد که چند تا حکایت اگر بذارم بدی نشه    بلکه حال وهوای اینجام همچینی ۱ نموره عوض بشه پس بشینید و تا آخرش با ما باشید(منو سحل                                   )...
  
بر منبر وعظ ...
ملانصرالدين بر منبر وعظ ميکرد. زنی سخت می گريست ملانصرالدين گفت: از اين زن صداقت را بياموزيد که اينطور با آه و ناله می گريد. زن بلند شد و گفت: من بزی سرخ داشتم که ريشش شبيه ريش تو بود. حالا که حرف ميزنی و ريش ميجنبانی ياد آن بز بينوا می افتم و گريه ام ميگيرد!
 
در مسجد...
در خانه اش را دزديدند، رفت و در مسجد را کند و به خانه آورد. گفتند: چرا اين کار را کردی؟ گفت: در خانه ی مرا دزد برده، خداوند او را بمن معرفی کند تا من هم درخانه اش را پس بدهم!
 
گيوه...
 ملا در مکان غريبی خواست نماز بخواند، از ترس دزد٬ گيوه از پا درنياورد. دزدی که قصد بردن گيوه اش را داشت به او گفت: نماز با گيوه درست نيست. ملا گفت: ممکن است نماز درست نباشد اما گيوه درست است!
 
روز روشن و شب تاريک...
دزدی شب به خانه ی ملانصرالدين آمده و به دنبال مالی ميگشت تا آنرا ببرد.نصرالدين از جا بلند شد و گفت: چيزی که تو در شب تاريک دنبالش می گردی، ما در روز روشن نيافتيم!
  
طالع بينی...
شخصی از ملانصرالدين پرسيد: طالع تو در کدام برج است ؟ ملاگفت: در برج گوسفند.
شخص متعجب سوال کرد: برج گوسفند؟! نشنيده بودم! ملا جواب داد: دو سال پيش طالع ام برج بره بود، احتمالا تا حال گوسفند شده!
 
اگر نظر ندی الهی کوفتت شه....              
 
 
    
                                                
 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم فروردین 1385ساعت 6:32  توسط حامد   | 

گفتگو با خدا.....

 
 

در روياهايم ديدم که با خدا گفتگو ميکنم

خدا پرسيد:پس تو ميخواهي با من گفتگو کني ؟

من در پاسخ گفتم اگر وقت داريد:

خدا خنديد

وقت من بي نهايت است

در ذهنت چيست که ميخواهي از من بپرسي؟

پرسيدم:چه چيزانسان ها شما را سخت متعجب مي سازد؟

خداپاسخ داد:کودکي شان

اينکه انها از کودکي شان خسته ميشوند

عجله دارند که بزرگ شوند

و بعد دو باره پس از مدتهاارزو ميکنند که کودک باشند

اينکه انها سلا متي خود را از دست ميدهند تا پول به دست آورند...

و بعد پولشان را از دست ميدهند تا دو باره سلامتي

خود را به دست اورند

اينکه بااضطراب به اينده مي نگرند

و حال را فرا موش ميکنند

و بنابراين نه درحال زندگي ميکنند نه دراينده

اينکه آنهابه گونه اي زندگي ميکنندکه گويي

هرگزنمي ميرند

و به گونه اي مي ميرندکه گويي هرگززندگي نکرده اند

دستهاي خدا دستانم را گرفت

براي مدتي سکوت کرديم

و من دوباره پرسيدم

به عنوان يک پدر

ميخواهي کدام درس زندگي را

فرزندانت بياموزند؟

اوگفت بياموزند که انها نمي توانندکسي را وادارکنند...

که عاشقشان باشد...

همه ي کاري که انها ميتوانند بکننداين است که

اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند

بياموزند که فقط چند ثانيه طول مي کشدتازخمهاي عميقي را

درقلب انان که دوستشان داريم ايجاد کنيم

اما سالها طول ميکشد تا ان زخمها را التيام بخشيم

بياموزند ثروتمند کسي نيست که بيشترين ها را دارد

کسي است که به کمترين توقعات را دارد

بياموزند ادمهايي هستند که صميمانه دوستشان دارند

فقط نميدانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند

بياموزند که دو نفرميتوانند با هم به يک نقطه نگاه کنند

وآن رامتفاوت ببينند

بياموزند که کافي نيست فقط آنهاديگران را ببخشند

بلکه آنها بايد خودرانيز ببخشند

من با خضوع گفتم

از شما به خاطر اين گفتگومتشکرم

ايا چيز ديگري هست که دوست داريد فرزندانتان بدانند؟

خدا لبخند زدو گفت

فقط اينکه بدانند من اينجا هستم

هميشه.....

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم فروردین 1385ساعت 14:5  توسط حامد   | 

 
خب.من از طرف خودم عید رو به همه دوستای عزیز و گلم تبریک میگم.امید وارم که سال پر بارو پربرکتی برای شما و خانواده هاتون باشه.با آرزوی سالهائی بهتر.
 
                                                                                                                     
 

 ĦĂʠʠʏ   ɲȨŵ ʏȨǺ
ʁ
   
 ʁɑɜʎ  ʍɚʉ   ʎʆʆɣɥ       
 
 
 
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1384ساعت 2:17  توسط حامد   | 

ای پرنده

                                                                                         
 
 
 
ای پرنده، ای پرنده
شوق پرواز در تو مرده
شعرتلخ خستگی رو
کی به یاد توسپرده
 
ای پرنده زیربارون
بال برگشتن نداری
شب رسیده مثل من تو
خونه ای روشن نداری
 
هردوتا مون قُصه داریم
قِصه ئ ما گریه داره
تونداری بال پرواز
من ندارم راه چاره
 
من گل آلاله بودم
باد وحشی پرپرم کرد
آتشی بودم تو صحرا
عــــشق اومد خاکسترم کرد
 
چشمه بودم دردل خاک
پاک و روشن مثل خورشید
دل میخواست رود خونه باشم
آرزوم تو سینه خشکید
 
روزای خــــــــــــــوبم تموم شــــد
همـــــه رفتن در دل خاک
برام مونده یادگاری
فقط این چشمای نمناک
 
ای پرنده، ای پرنده
شوق پرواز در تو مرده
شعرتلخ خستگی رو
کی به یاد توسپرده ......
 
 
 
 
 
 
+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم اسفند 1384ساعت 4:12  توسط حامد   | 

پند من

 قلب خود را می دهم بر هرچه دریاهست

تاکه آدمهای خاکی،غرق درعشقم شوند

 

چشم راهم می سپارم آسمان

تاکه ازاشکم شود سیراب پیدا ونهان

 

پای را هم می نهم برکوه ها

گامهایی را که بهرت میکشند

جسم بی جانم به هر سو هر کجا

 

دستهایم مال خورشیدند

تا خجل گردد از آتش ها 

کز عشقت شعله ور باشد

 

مبادا کس بپندارد که من

یک آدم بی روح و بی جانم

هرچه رنگ قرمز اندر عالم خاکی ست

جمع گردد تا ببینم می رسد

بر گرد پایِ خون رگهایم؟ ...

 

این زبان هم مال بلبهای خسته

تا بخوانند از دل من نغمه های شادمانی را

بهر هرقلبی که از عشقی شکسته

 

گرشوند اعضای من یکبار دیگر گرد هم

من می شوم فرهاد

چون خواهم کَنَم

با دســت خود صد کوه غـــــم

 

سیب را می دزدم از آدم

می دهم بر دست حوایم

گر کند این گونه باور او

ذره ای از من کمی از حرفهایم...

 

کوله بارم بسته است اکنون

دگرعزم سفر باید مرا...

 

ای عــــــــاشقان

تک تک،جوارح باید عاشق بود

 

این همان پند است از من بر شما..............

 حامت

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 1:44  توسط حامد   | 

پدر بزرگ

 

 

 خیلی دوسش داشتم

همیشه برام جذاب بود

عاشق حرفاش و شعرائی که

زیرلبش زمزمه میکرد بودم

چشمای رنگ آسمونش

موهائی که به سفیدی ِ برف بود

گرمای دستاشوهنوزم احساس میکنم..

خــیلی دلم میخواد برم پیشش

دوباره دستاشو بگیرم

بذارم روی قلب خستم

همیشه فکرمیکردم

هــــیچ کس به اندازه من دوسش نداره....

می گفتم دستات رو باید به کسی بدی

که از همه بیشتر دوست داره

یادمه آخرین باری که رفتم

دستای خسته و پینه بستش و

بگیرم توی دستام...

تــــــــــــــازه فهمیدم که چقـــــــــدراشتباه میکردم

چون یکی زودتراز من

اومده بودودستاش وگرفته بود تو دستاش

همونجا بود که فهمیدم

خدا اونو از منم بیشتر دوسش داره......

حامت 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم اسفند 1384ساعت 3:47  توسط حامد   | 

یه بار دیگه نقطه سر خط ...

 

سمل! 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم اسفند 1384ساعت 5:13  توسط حامد   |